Kentim İstanbul

Ağacın büyümesi beş yüz sene sürer. Görmeyeceksiniz bile, neden istiyorsunuz ki bu ağacı dikmeyi" diye sormuş yardımcısı padişaha. Padişah gülmüş, "iyi ya" demiş. "Getirsinler bir an önce dikelim de büyümeye başlasın." Bu hikâye ile bitirdi Sayın Ali Müfit Gürtuna konuşmasını. "Belki" dedi "Bu projenin sonunu yani bu kentin korunmuş, onarılmış halini ben görmeyceğim. Bir sonraki seçim döneminde belki ben başkan olmayacağım. Bu proje bir seçim yatırımı değildir. Uzun yıllar belediye başkanlığı yapmış biri olarak anılmak değil, İstanbul'a yararlı işler yapmış bir başkan olarak anılmak isterim." İstanbullu olunur mu? Sabancı Üniversitesi'nde "Kentim İstanbul" projesinin açılış konuşmasıydı bu. Ben de bu projenin gönüllülerinden biri olarak oradaydım. Kentli olmak ve İstanbul'u benimsemek... Bu proje kapsamında yapılan araştırmalar sonucunda öyle ilginç, öyle üzücü veriler toparlanmış ki okuduğumda gözlerime inanamadım. Yıllarca İstanbul'da yaşayıp hiç deniz görmeyen, karşı tarafa geçmeyen, oturduğu mahalleden çıkmayan insanların istatistiksel oranlarını gördüğümde "Ne kadar uzakta" olduğumuzu düşündüm bir kez daha. Aynı kentin içinde çok, çooook uzakta... "İstanbullu olunmaz ki insan ya Erzincanlı olur, ya Mersinli olur ya da Arnavut olur. İstanbul'a sonradan gelinir" demiş bir küçük kız. Sonradan olma bir İstanbulluyum evet... Ama fena halde sevdalıyım bu şehire. Kişilikli bir şehirdir İstanbul. Aşkın, aşksızlığın; sevmenin, terkedilmenin, mucizenin ve yoksulluğun sebebidir. Kavga edilir bu şehirle. Barışılır. Özlenir bu şehir... Sadece İstanbul'a değil yaşadığımız hangi kentse, ona bir borç taşımaz mıyız sizce? Onu korumak, kollamak ödev değil midir gerçekten? Sevmek zorla olmaz ama... Saygı ister sanki her şey... Taş, toprak, tuğla farketmez ... Siz de gönüllü olsanıza İstanbul'u sevmeye ve kollamaya. Gerçekten başka İstanbul yok...Yok değil mi?...