Diyalog yaşasın ama nasıl?

Halkın nabzını tutmak, anlık gelişmeler karşısındaki değişimlerini izlemek artık çok kolaylaştı.
İnternette kısa bir gezinti yetiyor buna.
Başbakan ile ana muhalefet lideri arasında kurulan diyalog, kamuoyunda hatırı sayılır bir umut uyandırmıştır.
Ama tabii diyalog ortamının ne kadar ömürlü olacağı konusunda şüphe belirtenler de az değildir. Teslim etmek gerekir ki haksız da değiller.
AKP döneminde bölücü terör tırmanış gösterdi. Bu başarısızlıktı. Açılım siyaseti hazırlığı doğru zeminde yapılmamış bir hamleydi ve sonuç vermedi.
Muhalefet odaklarını AKP kendine özgü yöntemlerle baskılayarak susturmayı biliyor.
Bastırılamayan tek ses, şehit cenazelerine eşlik eden acılar, isyan duyguları ve eleştirilerdi. Başbakan git gide büyüyen bu tehlikeyi görerek kurnazca bir manevra yaptı.
Başarısızlığı başına dert olacakken, gücünü muhalefetle paylaşan özverili bir iktidar rolünde kredi kullanma imkânı yarattı.
Demokrasimizin zayıf tarafı, kolay kandırılabilir seçmenlerin çoğunluk oluşturmalarıdır.
Onlar son gelişmelerden memnun.
Ama büyük resmi gören ve oyuncuların karakterini bilen kesim henüz rahat değil.
Çünkü AKP’ye karşı uzun dönemde yitirdikleri güveni geri kazanmaları o kadar kolay olmayacak.

Rekabet hakça olmalı

Kızdığı zaman ağzına geleni söyleyen başına buyruk Başbakan’a ne oldu da birden bire sabırlı, şefkatli, alçak gönüllü biri oluverdi?
Cumhurbaşkanı seçilirken, Kürt açılımını oluştururken ve yargı darbesi yapmak üzere Anayasa’yı değiştirirken sayı gücünü silindir gibi kullanan Erdoğan bir haftalık tatilde diyaloğun erdemini mi keşfetti?
Yoksa bu, referandum kampanyası için düşünülmüş bir taktik ricat mı?
Bilmiyoruz ama ne olursa olsun elde edilmiş kazanımlar vardır ve önemli olan bu artıları değerlendirmektir.
Nitekim ekonomik ve demokratik hak vaadlerinin hiçbir zaman terörü silâh bırakmaya razı etmeyeceği gerçeği bu diyalog sayesinde kitleye mal olmuştur.
Olumlu havanın devamı devlet gücünü elinde tutan AKP’nin niyetine ve yeteneğine bağlıdır.
İşbirliği eğer sonuçta sadece CHP’nin Kılıçdaroğlu sayesinde elde ettiği muhalefet yapma gücünü azaltarak iktidara korunma avantajı sağlayacaksa yürümez.

Çok özveri gerekiyor

Ülkenin ihtiyacı, iktidarın muhalefetle başlattığı diyaloğu genişletmesidir. Bunun için Başbakan, kavgacı ve kışkırtıcı sözcüleri bir an önce sahne gerisine çekmelidir.
AKP Genelbaşkan Yardımcısı Hüseyin Çelik, kurulması tasarlanan özel birlikler hakkında konuşurken “Profesyonel birlikte sarkık bıyıklı olmayacak“ diyerek MHP’ye gol attığını sanmıştı. Oturduğu köşkün sırça olduğunu unuttu. Ve dün MHP lideri Bahçeli’den cevabını aldı:
“Kuracağınız ordu badem bıyıklılar ordusu mu olacak?”
İşbirliği adaletli ve saygılı bir zeminde yaşatılabilir. Kavga döneminin söylemlerini terketmek iki taraf için de zorunludur.
Bunun ilk koşulu ise yalanlarla elde edilecek menfaatlerden vazgeçmektir. O da AKP’ye, referandum için bastırdığı kitapçığı dağıtmaktan vazgeçme borcu yükler.
Çünkü o kitapta referanduma sunulan 26 maddenin “daha çok demokrasi ve daha oturmuş hukuk devleti anlamına geldiği için birbirleriyle ilintili” olduğu yazıyor.
Referandumdan “evet“ çıkarsa hukuk devletine değil, baskıcı bir kanun devletine gideceğimizi, kandırılmayacak kadar uyanık olan herkes biliyor.
AKP’nin o kitabı düzeltip yeniden bastırması, diyaloğun hatırına fazla bir fedakârlık sayılmaz!