ABD’nin dünya çapında en çok okunan dergilerinden Newsweek’inden, İngiltere’nin aynı durumdaki Financial Times’ına, Alman gazetelerine kadar dış basın; Türkiye’de binlerce kişinin ve kurumların telefonlarının hukuksuz şekilde dinlenmesinin Türk toplumunda yarattığı paranoya ve travmadan söz ediyor. Türkiye için “Telekulak Cumhuriyeti” diye manşetler atıyor ama “gözü var görmez, kulağı var duymaz” diye başkalarını suçlayanların kendileri görmüyor, duymuyor (!)

Anayasa’nın vatandaşlara verdiği “haberleşme özgürlüğü”, “mahremiyet hakkı” tümüyle ortadan kaldırılıyor, insanlar evlerinde aileleriyle konuşmaya bile korkar hale geliyor, ülkenin binlerce hakimi, gazetecisi, iş adamı, sivil toplumcusu sadece telefon dinlemeden değil, özel olarak getirtilmiş dinleme araçlarından dinlenme korkusu yaşıyor, hakimlerin savcıların girdiği internet sitelerinin bile kontrolü yapılıyor, bunlar önemli değil (!)

İş İstanbul Cumhuriyet Başsavcısı’nın, Yargıtay’ın bile “Ergenekon davası kapsamında” dinlenmesine kadar varıyor, cevap: “Başbakan bile dinleniyor, ne yapalım”! “Ergenekon davası” diye ülkenin altı üstüne getiriliyor, millet tüm diğer korkuların yanında “her an darbe olabilir” korkusuyla yaşatılıyor, kurusundan “ıslak imzalı”sına her gün ayrı bir belge, ayrı bir ihbarcı subay ortaya çıkıyor; onlarca insan “şüpheli” denerek cezaevlerinde ömür tüketiyor ve sonunda “ıslak imzanın sahibidir, Adli Tıp bu kararı verdi” diye tutuklanan kişi “delil yetersizliğinden” serbest bırakılıyor.

Millet tam “O zaman Adli Tıp kararı doğru değil, tartışılmalıdır” diyecekken bu kez Başbakan’ın “Bırakın bu konunun peşini, kurumları yıpratmayın, olay yargıda” dediği duyuluyor.

İyi ama sizler değil miydiniz bu “iddia halindeki” belgeleri anında gerçek kabul ederek aylardır, haftalardır kurumları el birliğiyle yıpratan; “Albay’ı teslim et” çağrıları yapan, “Halkımız bizi seçti ama indirmek istiyorlar, biz ise dimdik duruyoruz” diyen? Şimdi kime sesleniyorsunuz? Ne oldu millete “darbe korkusu” salan açıklamalar, mağdur rolleri?

KORKAKLAR VE ZAFER ANITI

Başbakan Erdoğan yine bir toplantıda konuşmuş: “Eflâtun ne güzel söylemiş, korkaklar hiçbir zaman zafer anıtı dikememişlerdir. Biz 7 yıldır üretilen korkulara boyun eğmedik” demiş. Güzel tabii, 70 milyonda korkmayan bir kendileri kaldı, söylemeleri güzel... Yaptıklarıyla zafer anıtını hak ediyorlar doğrusu...

Sonra da dinleme olayları için: “Meseleyi hükümetle bağlantılı gösterenler art niyetli, kamuoyunu etkilemeye, zihinleri bulandırmaya çalışıyorlar. Dinleme meselesinin hükümetle uzaktan yakından ilgisi yoktur. Her şey hukuki süreç içinde gelişiyor. Art niyetli olsam bana ait olan dinlemeleri ortadan kaldırırım. Biz insanların hakkında mahkeme kararı olmaksızın dinlenilmesini insanlara saygısızlık olarak görürüz” demiş.

BAKAN: “PİLLERİ ÇIKARIN”

Neresinden tutsanız elinizde kalacak sözler... Dinlemeleri yapan TİB’i “Başbakan’ın kurdurduğu, tüm elemanları kendisinin seçtiği, hatta dinlemeleri kendisinin yaptırdığı” AKP hükümetinin eski Başbakan Yardımcısı Abdüllatif Şener tarafından açıklandı. İstanbul Cumhuriyet Başsavcısı Aykut Cengiz Engin’in kendi kararlarıyla dinlendiğini Adalet

Bakanlığı açıkladı.

Röportaj yaptıkları bir Türk bakanın muhabirlerini, “Cep telefonlarınızın pillerini çıkarın, yoksa bizi dinlerler” diye uyardığını Newsweek yazdı.

Bu durumda nasıl oluyor da meselenin “hükümetle bağlantısız” olduğuna inanılması istenebiliyor? TİB’de görevi icabı inceleme yapan hakim neden Adalet

Bakanlığı emriyle incelemeye alınıyor?

Başbakan’ı “kimin dinlediği” nasıl oluyor da bulunamıyor?.. (Tüm kurumlar elinde olan bir hükümetin bunu bulması ve yasa dışı tüm dinlemeleri ortadan kaldırması çok mu zordur?)

Anayasa’da dinleme şartları belliyken, “hukuki süreç içinde” İstanbul

Başsavcısı hangi nedenle dinlenebiliyor?

Son olarak “papaz fıkrası”nı hatırlatacağım; insanların “suçluluklarına dair mahkeme kararı” olmadan içeri atıldığı, hukukun her şekilde yok edildiği bir ülkede telefon dinlemenin, insan hakkının, hele de saygının lafı mı olur?