Ne yazık ki insanoğlu ölüm acısının her türlüsünü yaşıyor: Evlat acısı, ana-baba acısı, kardeş acısı, sevgili acısı, dost acısı.

Büyük şair Ruhsati ne demişti: “Ben ölüm acısı gördüm geçirdim / Ayrılık ateşi, zulüm var iken.”

On altı yıl önce birçok kişi Ruhsati’nin bu dizelerindeki gibi ölüm acısını ve ateşi bir arada yaşadı. Sivas’taki Madımak Oteli’nde kardeşlerimizi, can dostlarımızı, aydınlık bir su gibi akan yürekli insanları yaktılar.

Salem kasabasının cadı kazanını ya da St. Barthelemy katliamının dehşetini hatırlatan sahneler yaşattılar Türkiye’ye. Hem de 20. Yüzyıl’ın sonunda.

Maraş’ta, Çorum’da katledilen canları Sivas’ta bir kez daha öldürdüler. Bu yetmedi, Gazi Mahallesi’nde de bir kez daha öldürdüler.

Şimdi bu olaya soğukkanlı tahliller, siyasal çözümlemeler yapmak mümkün.

Ama bütün bunlar Zeynep Altıok’un yüreğinde o günden beri yanan ateşi söndürmeye yeter mi?

Babasını, o güzel gülüşlü Metin’i, gençliğimin Ankara’sındaki o duyarlı şairi unutması mümkün mü?

Her yıl Metin Altıok adına anma günleri düzenleyen Zeynep’i ne teselli edebilir?

Adalet mi?

O henüz çok uzaklarda.

Öç mü?

Zeynep gibi insanlar hayatlarını hiçbir zaman öç düşüncesi peşinde harcamazlar!

Unutmak mı?

Baba acısı unutulur mu hiç!

O gün Sivas’ta analar çocuklarını, çocuklar ana babalarını, insanlar kardeşlerini, sevgililerini yitirdiler.

Biz adam gibi bir ülke olmayı başarabilseydik, her yıl bu katliamın yıldönümünü, bir daha böyle günler yaşanmayacağının kanıtı olarak anardık.

Ama ne yazık ki kurban yine kurban, cellat yine cellat.