Ülkemizi, giderek içinden çıkılmaz bir duruma getiren politik bunalımın arkasında 60 yıllık bir süreç var. Başından beri bu kavganın asıl tarafı da, hep aynı ideoloji(*) sahibi hükümetler olmuştur. Bu kavga öyle Başbakan Erdoğan'ın dediği gibi ne 7 yıllıktır, ne de demokrasi kavgasıdır.

"Yeter söz milletindir" yaftasıyla 1950'de seçimi kazanan Demokrat Parti'nin (DP) arkasında başta o zaman oy çokluğuna sahip köylüler olmak üzere, yoksul halkın aş ve iş derdi vardı. "Her mahallede bir milyoner yaratma" anlayışıyla uyguladıkları Amerikancı politikalar, sonunda ekonomiyi 1958 devalüasyon batağına getirdi. 1960'da, DP'nin elinden Çankaya alındığında, daha da yoksullaşan Anadolu çareyi sırtında yorganıyla batıya doğru göçte arıyordu.

1961'de yapılan seçimde oy çokluğunu yine kapitalist eğilimli merkez sağ partiler aldı. Kısa süre sonra ülkenin yönetimi yeniden DP'nin devamı olan Adalet Partisi'nin (AP) eline geçti. Tek başına hükümet eden bu parti, "halk plan değil pilav istiyor" anlayışıyla, kalkınmayı (sanayileşmeyi) devlet destekli özel sektörün eline bıraktı. Her mahallede bir milyoner yaratma, yerini hükümet yandaşı holding yaratmaya bıraktı.

1970'in başlarına gelindiğinde çalışanlar bir kez daha enflasyon ve artan işsizlikle karşı karşıyaydı. Gençliğin sokakları dolduran tepkisi, sendikaların katkısıyla doruğa çıktı. Bu direnişe karşı Başbakan Demirel, "sokaklar yürümekle aşınmaz" diyerek, sözde demokrat politikacı fotoğrafı çektiriyordu. 12 Mart 1971 müdahalesinin hedefi aslında, şapkasını alıp gittiği için şimdilerde korkaklıkla suçlanan Demirel'in demokrasisi değildi. 12 Mart'çıların, o zaman da "balyoz" adını taktıkları yok etme uygulamalarının hedefinde, halkın ekonomik çıkarlarını savunan solcular vardı.

1973 seçiminde halk, "toprak işleyenin-su kullananındır" diyen Karaoğlan Ecevit'e sahip çıktı. Ancak, kapitalist dünyanın yarattığı ilk petrol krizinin faturası, kısa süren sosyal demokrat hükümete kesildi. Milliyetçi Cephe (MC) hükümetleriyle daha çok radikalleşen özel sektörcü politikalar 12 Eylül 1980'e kadar ülkeye hâkim oldu. Üstelik tırmandırılan cepheleşme politikası halkı ırk, din, mezhep ve mahalle ayrışmasına zorladı. Çorum, Tokat, Maraş ve Gazi Mahallesi olayları bu politikanın acı sonuçlarıdır. Günde ortalama beş gencin canını yitirdiği o günlerde Demirel başbakan olarak, "bana, 'ülkücüler suç işliyor' dedirtemezsiniz" derken, muhafazakâr demokratlığının(!) gereğini yaptığını söylüyordu.

12 Eylül 1980 darbesi ile enflasyonun girdabına düşmüş olan ekonomi, Demirel'in sağ kolu ve Erbakan'ın 1973 seçimindeki milletvekili adayı Turgut Özal'a teslim edildi. 1983 seçimiyle de Özal'ın komutasında 10 yıl sürecek küreselleşen kapitalist ekonomi dönemi başladı. Bu dönem, halkın oyundan güç alan ve zengini daha da zenginleştiren sağ ekonomik politikaların yerleştiği bir süreçtir. Özeleştirme, sendikasızlaştırma ve sanayinin uluslararası sermayeye devri politikası, "küreselleşme" adı altında bu döneme damgasını vurdu.

Özal'dan sonra, Türk-İslam sentezinin ağırlığını artırdığı Demirel'in önderliğindeki muhafazakâr demokrat hükümetler dönemi gücünü artırarak devam etti. Ancak, bir önemli değişim oldu. 1995'te yüzde yirmi oyla birinci parti olan milli görüşçü Erbakan artık başbakandı. Maraş'tan Konya'ya, Kayseri'den Kocaeli'ne kadar tarikatlar destekli yeşil sermaye boy göstermeye başladı. 28 Şubat postmodern darbesi, işte bu dönemde oldu. Hem de 1950 sonrası bütün zamanların demokrasi aşığı Demirel'in Çankaya'da olduğu bir tarihte. Erbakan da ıslak imzalı istifasıyla, her zamanki gibi ağzı kulaklarında Başbakanlıktan çıktı gitti.
1999 seçimi sonrası, demokratik solcu Ecevit'in kurduğu merkez sağ koalisyonu daha yolun başında, iç ve dış tuzakları aşamadı ve 2000 krizi patladı. Koalisyon ortağı MHP'nin baskısı ile iki yıl öne alınan 2002 seçiminde, halk çareyi yeni ve genç sandığı R. T. Erdoğan'da aradı.
Artık sözde demokrasimiz, muhafazakâr liberallerin elinden milli görüşçülere geçiyordu. 2007'ye gelindiğinde, "değiştim" diyen Başbakan, sözde Avrupa Birliği (AB) yolunda ve "muasır medeniyet" nutuklarıyla, ekonominin yönünü yandaşlarının yararına dönüştürmede "Hocalarından" çok daha becerikli çıktı. Artık, "R. T. Erdoğan Demokrasisi", her alana hâkim olmalıydı. Önünde kim ve hangi kurum engelse ya ezip ya da atlayıp geçebilirdi.

Ne var ki, halk yine eski derdinin yani aşının, işinin peşindeydi. İçerde ekonomik çöküş New York'ta patlayan küresel krizden önce 2007'nin başında başladı. Çiftçi, esnaf, küçük ve orta ölçekli sanayici ve çalışanlar sokaklara döküldü. Bu kez de, AKP'nin imdadına 27 Nisan e-muhtırası yetişti. 2007 seçimine giderken halkın gerçek gündemi olan "aşın ve işin" yerini, demokratik hakkı yenmiş "mağdur Erdoğan'lar ve Gül'ler" aldı.
Küresel krizin Türkiye'yi teğet geçmediğini herkesten önce Başbakan R. T. Erdoğan gördü. Öyleyse, 2011 seçimine giderken yaygınlaşan yoksulluğun, yükselen işsizliğin ve artan yolsuzluğun yerini yine "demokrasi", şimdilerde yeni adıyla "normalleşme" almalıydı! "Ergenekon" ve "Balyoz" gibi, yıllarca gizli dosyalarda bekletilen kara sayfaların, neden şimdi açıldığı, herhalde daha iyi anlaşılıyor olmalıdır.

60 yıldır, başındakiler değişse de Türkiye'yi şapkası aynı politikacı yönetiyor. Yine 60 yıldır halkın gerçek gündemi de, yoksulluk, işsizlik ve yolsuzluk olmayı sürdürüyor. Ve yine her seçim öncesi olduğu gibi, ekonominin kaymağını yiyen, 21. yüzyıldaki yeni adıyla, "küresel sermayenin yerli işbirlikçileri" ülkeyi planladıkları, normalleşme (demokratikleşme) yapay gündemiyle seçime götürmeye çalışıyorlar. Bakalım, 73 milyon tonluk sabır taşı halk, ne zaman patlayacak.

(*) Bir hükümetin, bir partinin, yön veren politik, hukuki, bilimsel, felsefi, dinî, moral, estetik düşünceler bütünü. (TDK)