Kaplan gibi

Bir arada yaşayabilmenin gerektirdiği akıl ve sevgi sadece Kürt ayrılıkçılarda yok sanıyorduk.

Meğer Kürt dışı unsurların oluşturduğu Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları arasında da mevcutmuş bu yokluk ve yoksunluk.

Baksanıza birkaç gün içinde kuru ot yangını gibi her yanımızı sarıverdi tartışmalar.

Biz hiçbir zaman ırk devleti olmadığımızı başkalarını zaptetme amacı gütmeyen bir cumhuriyet kurduğumuzu söyleyerek övündük hep.

Bu hoşgörü, bu paylaşma ve kaynaşma iradesi, çok sayıda etnik kökenden harmanlanmış bir ulus yaratmıştır.

Ve o ulus, Kurtuluş Savaşı’nda ödenmiş kan bedeli karşılığında bağımsızlığını kazanmış ve barışı hak etmiştir.

Yani “Kürtlerle beraber yaşamak zorunda mıyız?” sorusunu ortaya atanların hiçbir mazereti yoktur.

Terörle mücadelede siyasetçilerin yetersiz kalması ve başarısızlığa düşmesinin sorumlusu niçin Kürt kökenli vatandaşlar oluyormuş?

Onlar arasındaki bir kısım ayrılıkçının uyguladığı veya desteklediği şiddet, niçin hepsine fatura ediliyor?

Kürt kökenli vatandaşlara kapıyı göstermeye kalkanlar bu hakkı kimden ve nereden alıyor?

Kimsenin haddine değil

Dün karamsarlık içinde bu soruların cevaplarını arıyordum ki BDP Milletvekili Hasip Kaplan’ın isyanını okudum.

Birden içim aydınlandı.

Aklın ve vicdanın cinnet karşısında kendini bu kadar iyi ifade edebildiği, insanları ayrımcılığın zalimliğinden bu kadar şefkatle koruduğu az konuşma vardır.

Altına imzamı attığımı baştan belirterek sütunuma özetini aktarıyorum:

“Türklerle Kürtler ayrılmayı konuşmalıdır denmesi bu halka, bin yıllık tarihimize Çanakkale’de, Dumlupınar’da yan yana yatan şehitlerimize yapılacak en büyük saygısızlıktır.

Bu, Hitler’in soykırım tezleriyle aynı gördüğüm son derece tehlikeli bir yaklaşımdır.

Türkiye’de tartışılmayacak bir şey varsa o da bu ülkenin birliği ve bütünlüğüdür.

Bu ülkede Kürt ve Türklerin ayrılmasını tartışmak kimsenin haddine değildir.

Bu düşünce özgürlüğü kapsamında asla görülemez.

Başbakan bir istatistik yaptırsa kaç milyon insanımızın Türk, Kürt, Çerkez ve Arap ile evlendiğini görür.

Bunların çocukları nasıl ayrılacak?

Ben Kürtüm, eşim Türk.

Benim çocuklarımı nereye koyacaklar?

Birini Şırnak’a, birini Kırklareli’ne mi?

Medya ayrılmayı değil, birlikte yaşamayı diktatörlüğü değil demokrasiyi, hukuksuzluğu değil insan haklarını tartışmaya açmalıdır.”

Unutmayalım; insan sevgisi taşıyanlar için terörle savaş onur borcudur.

Savaşma cesareti gösterecek yerde ülkeyi bölmeyi, insanları sürmeyi çare zannedenler umarız hep yalnız kalacaklardır!

Ah monşerler

Hitabet iyi ama içeriği çelişkilerle dolu ise buna demagoji derler...

Başbakan’ın konuşmalarını izlerken çok sık olarak bu duyguya kapılıyorum.

Mesela Bosna’ya giderken “terörle mücadelenin yalnız iktidarın sorumluluğu olmadığını” söyledi.

Başbakan’ın başarısızlığa ortak ettiği muhalefeti anayasa yaparken bile dışarda tutması çok yaman bir çelişki değil mi?

Dün de Belgrad’ta “Bizim Kosova ile ilgili davranışımız hiçbir zaman Sırbistan ile olan ikili ilişkilerimizi gölgelemeyecektir” dedi.

Böyle bir şey mümkün mü?

Arada gölge bir yana leke var, kan lekesi...

Başbakan’ın bir gün önce katıldığı tören Srebrenitsa’da 8 bin Bosnalı erkeğin katledilişinin 15’inci yıldönümü değil miydi?

Avrupa’nın kalbine insanlık ayıbı o hançeri saplayan Sırplardan değil miydi?

Uslu dinleyiciler bulup onlara...

“Ermenistan’a karşı davranışımız Azerbaycan’la ilişkilerimizi;

İran’a karşı davranışımız ABD ile olan ilişkilerimizi;

Hamas’a karşı davranışımız İsrail’le ilişkilerimizi gölgelemeyecektir” diyebilirsiniz belki ama sadece kendinizi kandırırsınız.

Başbakan’ın monşerlerden özür dileyeceği gün hızla yaklaşıyor gibi...