Niye erken büyür bu kızlar?

Çünkü daha evcilik oynarken kilimin etrafına taş dizme, sınırları çizme işi onun olmuştur... Erkek çocuklar silahlarıyla dan dan diye vuruşurken kızlar sarmaşık yaprağından yalancı dolma sarmaya çalışırlar... Kızlar tekerlemeleri elleriyle oyunlar yaparak soluksuz sıralarken erkeklerin sapanla kuş devirme, tüf tüfle kızların canını yakma becerisi gelişir... Acı her şartta pişiricidir...

Kızların canı yanmaya da erken başladığı için erken erken yol alırlar...

Geçen yıl kız çocuklarının ergenliğe geçiş yaşı 11 oldu diye makale okumuştum. Dün bir yenisine rastladım.
ABD’de yapılan bir araştırmaya göre kız çocukların ergenliğe geçişi 8 yaşa düşmüş!

8...

Hormonlu yiyecekler, katkı maddeli bakım ürünleri, babayı özleyerek büyümek, televizyon ve teknolojinin hızla değişmesi buna neden olarak gösteriliyor...

***

İlkokul birinci sınıftayken ilk iki aydan sonra okula kendim gidip gelmeye başlamıştım. Evimiz çok uzak değildi ama mahalledeki diğer çocuklarla çantalarımızı sallaya sallaya gidip geliyorduk işte...

Üçüncü sınıftayken bakkala gider gelir hatta bol bol yolda para kaybederdim. Kardeşim de bana emanet olurdu sokakta oyun oynarken...

Ben kızımı hâlâ servise tek başına bindiremiyorum biliyor musunuz? Üçüncü sınıfta ama asansöre bile tek başına binmesine izin yok. Bırakın bakkala gitmeyi..

Ama geçenlerde fark ettim ki ben onu kolladığımı zannederken o büyümüş bile, beni idare ediyor...

“Tamam annecim, aaa hemen annecim, tabii ki yapmam annecim” derken ne beni üzüyor ne de kendini sıkıntıya sokuyor.

Tatlı dille vırvır yapıp istediğini elde ediyor. Ama bunu öyle becerikli öyle yetişkin bir edayla yapıyor ki kızım bu kadınısı beceriye ne vakit ulaşmış, inanamıyorum....

O makale aklıma geliyor ve kendimi birden kötü hissediyorum.

***

Çocuklar büyürken endişeler de büyüyor.

Kimseye güvenmeyip müthiş bir paranoyaklık içinde yaşamak olası. E, öyle de hayat nasıl geçecek peki? Bu çocuklar nasıl büyüyecek?

Geçenlerde sohbet ettiğim bir emniyet mensubu “Sakin ve kendine güvenli olmak gerek. Sağduyuyu elden bırakmadan çocukları eğitmeliyiz. Öncelikle yemeğini yemezsen seni polise veririm, babana söylerim gibi korkutucu cümlelerle çocuğun dünyasını karartmamalı. Çünkü çocuk polisin düzen sağlayıcı babanın ise güven modeli olduğunu bilmeli.

Kaybolursa gideceği ilk yerin polis, yanılırsa onu koruyacak, doğru yolu gösterecek ilk kişinin anne-babası olduğunu bilmeli...” dedi...

Prof. Dr. Yankı Yazgan’ın dediği gibi: “Çocuk düşe kalka büyür, yersiz endişelere geçit vermeyin.”

Bu son söz kendimeydi. Binlerce kez tekrar edeceğim..