Nobel kime gitmiş abla?

Yağmur ve trafikle mücadele ederken şoför soruyor: “Duydun mu Nobel kime gitmiş abla?“

Derin bir iç çekiş... İşte 2010 Kültür Başkenti! İşte kültürlü taksici... “Hangisi“ diye soruyorum gülerek... “Barış mı, edebiyat mı?“

“Edebiyatı sordum... Vatanını satan ve çok konuşan bir başkası alır nasıl olsa onu!“

İkinci tuhaf şaşkınlığımı yaşıyorum. Filozof taksici tanıdım da “köşe yazarı“ formatlısı daha bir sevimli sanki..

“Ben de bilmiyorum daha öğreneceğiz” dedim.

***

Yarışmalar konusunda hassas bir milletiz nitekim; müsabakalar, maçlar, seçmeler...

Eurovision gecesine özellikle hazırlanıp televizyonun karşısında puan sistemini takip ederken İngilizce ve Fransızca olarak on ikiye kadar saymayı öğrenmiş çocuklarız çoğumuz. En güzel şarkıyla katıldığımız yarışmadan bile kimilerinin politik hesaplarla başkalarına verdiği puanlar yüzünden başarısızlıkla ayrıldığımıza öylesine üzülmüşüzdür ki!

Son yıllarda şekil değiştirse de artan bir hevesle seyrettiğimiz milli maçlar yüzünden ofsayttan anlayan kadınların ve bu sayede maçlarını rahatlıkla seyreden erkeklerin sayısının arttığı da söylenebilir. On iki dev adama eşlik etmiş birçok on üçüncü seyirci/oyuncu da tanıyorum şahsen...

Film festivallerinde aldığımız başarıların verdiği gururla entelektüel kimliğimizi de zenginleştirdik son yıllarda epeyce. (Kusturica‘ya posta koyuyoruz beeee! Dahası var mı? “utanmadan Polanski‘yi de çağırır şimdi bunlar” demiş entelektüellerimizden biri...)

***

Sonunda Nobel de yeni yeni sadece kültürel bakış açısı zengin kişilerin değil de hemen herkesin merak ettiği bir ödül oldu!

Ülkemiz sadece “güzel ve yalnızken” babasının gururu Orhan Pamuk’un Nobel’in edebiyat ödülünü alışıyla bir kez daha anıldı. Biz de en az babası kadar gurur duyduk Orhan Pamuk’la. Kitaplarını okuyamayanlar, okuyanlarla konuşup tartışabilmek için bile olsa bir kez daha denedi en azından... (Deneyip pişman olan da vardı, denemeyip eksik kaldım diyen de...)

Eurovision birinciliğini de, kupaları da, altından ödülleri de sadece yarışanları, aday gösterilenleri değil hepimiz aldık, kaldırdık raflarımıza. Aynı birliktelik duygusuyla...

Nobel’in sadece Orhan Pamuk’un adaylığı ve başarısı yüzünden takip edildiğini söylemek istemiyorum tabii...

Açıkçası Nobel ödülüne artan ilginin aidiyet duygumuzla ilgisi de çok göz alıcı. Birkaç yıl öncesine kadar Nobel Edebiyat Ödülü’nü kimin aldığını haber veren kişiler edebiyat çevresinden, basından arkadaşlardan iken şimdi Mario Vargas Llosa’nın bu yılki ödüle layık görüldüğünü çiçekçinizden de öğrenmiş olabilirsiniz. Kültürel bilincin daha da arttığının işaretlerinden biri olan bu durum çok sevindirici.(Tipik bir İclal Aydın bakışı değil mi? E, öyle olsun bakalım...)

İlk romanı “Kent ve Köpekler” ve “Palomino Molero’yu Kim Öldürdü?”, “Üveyanneye Övgü”, “Cennet Başka Yerde” adlı kitaplarıyla tanıdığımız Perulu yazarın ödülü hak ettiğine de inanıyorum.

Biz Gabriel Garcia Marquez, Isabel Allende okuyarak Latin Amerika hakkında fikir edinip hayran kalabilmişsek Orhan Pamuk da, ödül almasa bile yazın başarısı tartışılamayacak birçok edebiyatçımız da Türkiye’ye hayran bırakmışlardır mutlak...

İstanbul’u ve Türkiye’yi Orhan Pamuk’un sevmediğine kim inanabilir ki?