Sardunyaları seven kadın...

Bu mektup Nursel’den... Siz de okuyun istedim... Bugün programda aşktan konuşacağız... Siz de gelin...)

Kendisine bakmakla içini görmek arasında kalmanın ruhumu sıkıştırdığı, içini ararken içimde kalan kadın... Ruhumu kurtaran kadın... Neşe değil, heyecan değil, rüzgâr değil; illa öyleyse de esinti, fırtına değil!

Nerede olduğunu bilmediğimde de tam yanı başımdayken de kim bilir nerde diye düşündüğüm kadın... Kimse değil, kendi değil bendeki İclâl.

Aşk için ölünür mü diye konuştuk ya dün? Ölüp gidenin arkasından... “Nasıl sevmiş kim bilir?” dedik ya onca sevmişliğimize rağmen biz de! Adam ölüp giderken bıraktığı mektubu okuyup da yazmış kadın... Ağlarken susturamadığımız o kadın yazarken sustu bugün. Oku yazdıklarını, sen de oku!

“Ruhuma dar geldin dün gece...

Ellerimi sakladığım yerlerde ateşlerin yandı, serinlemek için üflerken mumlar söndü. Karanlığın içinde kokun belirdi. İsli kokun, yanık... Sana seslenmek isterken inledi nefesim. Durdu kalbim. Gözlerim yaşardı, damladı da öyle serinledim.

Açık bırakarak gittiğin çekmecenin önünde saatlerce oturdum, elimi uzatıp içindekilere dokunamadım. Görmek fazla geldi, dokunmaya dayanamazdım. Her birinin üzerinde bana bakan bir göz, susmamı emreden birer ağız görecekmişim gibi baktım durdum! Yutkunamadım, kapatamadım gözlerimi... Boğazım kurudu, gözlerimin içinde yangınların! Ağladım da kurtuldum.

Tamamen sana ait olmayan bir hakla bunlardan bir tanesini beynine dayadığına inanmak için sağa dönmem yetecekken, kıpırdayamadan ağladım elindeki tabancaya sürmediğin, çekmecede kalan mermilerin üzerine! Bunu yapma hakkını nasıl kendinde sandın?

Tek bir parmağımın kızgınken bile itmesine izin vermediğin kafana nasıl dayadın o buz gibi namluyu? Sadece kendin için miydi beynin?

Peki neden kalbini benimkinin üzerine bırakıp gittin?”

Bir insan nasıl ölecek kadar sevebilir İclâl? Nasıl dokunabilir bu kadar sevdiğinin derdi kendi yüreğine insanın? Acıyı yazdın, sayfa sayfa kitabın oldu... Sevdiği adamın ona olan sevgisinden ölmesine sebep olan kadının acısına da bak. Belki en büyüğü aşk acısıdır içlerinde sananlar için!

Şimdi kendini ihanete uğramış, hayal kırıklığıyla çarpışıp her yanımı kanatmış gibi hisseden arkadaşım için...

Çizikler, yumruklar, morartılar olsaydı, neyse... Yenilip dizlerinin üzerine çöktü o artık, kanıyor!