Zamanı geldi...

Hiçbir parti “İktidarda çok oturdum, kirlendim. Bu seçimi kaybedeyim de biraz dinlenip temizleneyim“ demez.
Sahip olduğu bilgilenme ve denetleme olanaklarını kullanarak buna toplum karar verir.
Demokrasinin gücü bu yenilenme ve arınma olanağını sürekli işler halde tutmasıdır.
Ama Türk halkı bu yönden çok şanslı değil.
Partizanlık, denetleyen ve bilgi akışı sağlayan kurumları görevlerini yapamaz hale düşürdü. Denetim kurumları ile medyanın büyük kesimi iktidarın emri altına girdi.
Terörle, işsizlikle, yoksulluk ve yolsuzlukla mücadelede büyük bir başarısızlık yaşanıyor.
Bölücü teröre karşı uygulanan hayalci politikalar PKK’ya siyasi taleplerini tehditler savurarak dayatma cüreti kazandırmıştır.
Açıklanan son rakamlar, 5 yılda Türkiye’deki milyoner sayısının 15 binden 31 bin kişiye yükseldiğini gösteriyor.
Zenginlerimizin artması elbette iyidir.
Ama eğer yoksullar ve işsizlerin sayısı artıyorsa zenginlerdeki artışın sağlıklı bir gidişe işaret ettiğini söyleyemeyiz.
Böyle bir dengesizlik, gelir dağılımındaki adaletsizliğin habercisidir. Ve bu gerçeği en açık biçimde iktidarın Milli Görüş’ten kardeşi olan Saadet Partisi’nin Genel Başkanı Numan Kurtulmuş ifade ediyor:
“AKP yönetici kadrosu içinde yer alıp da yakınları ile beraber zengin olmayan kalmadı!”
Bu ülke kendi zenginini yaratma konusunda daha gözünü karartmış bir iktidar görmedi.
Sekiz yılda tek dokunulmazlık dosyasını bile ele almayan bir meclisi de dünyanın hiçbir yerinde bulunamazsınız.
Bu gerçek AKP iktidarının niçin yargı ile sürekli savaş halinde olduğu sorusuna en doğru cevabı veriyor.
Türkiye’nin önünde yargıyı tümüyle iktidar emrine sokacak bir referandum var. AKP niçin yüksek yargıyı ele geçirmek istiyor?
CHP lideri Kılıçdaroğlu dün Balıkesir’de bilinen cevabı tekrarlıyordu:

“Bunlar, yaptıkları yolsuzlukların hesabını vermemek için kendilerine uygun yargı düzeni kurmak istiyorlar.”
Aslında AKP’lilerin Kılıçdaroğlu’na hasımmış gibi değil, muhtaç hale geldikleri dinlenme ve arınma molasını sağlayacak şans olarak bakmaları gerekir.
Ama tabii siyasetin doğası böyle bir kabule müsait olmadığı için sistemin yüklediği görevi Kılıçdaroğlu’nun yerine getirmesinden başka çıkış yok.
CHP’nin yeni lideri tarihi misyonunu yerine getirebilir mi?
İl Başkanları Toplantısı’nda örgüte verdiği direktifler, onun doğru hedefler göstermeyi bilen, iktidar alternatifi yaratma yeteneğine sahip bir lider olacağı ümidini güçlendirmiştir.
İktidar değişikliğinin ihtiyacı olan heyecan meydanlara gelmiş görünüyor.
Şimdi mesele, doğru projeler üreterek halktaki umudu büyütmektir.

Yakınmayın, yapın!

Hükümet, demokratik devlet aygıtının bir parçasıdır.
Ama AKP iktidarı sekiz yıldır bütünleşmeyi sağlayamıyor. Halâ kendini yabancı gibi hissediyor. Halâ devletin öteki kurumları ile kavga ediyor.
Devlet Bakanı Bağış dün doğru şeyler söylüyordu: Üç-dört aylık eğitimde dört-beş kurşun atan 20 yaşında gençlerle terörün kökünü kazımak kolay değil.
Önerdiği çare doğrudur:
“Kısa vadede özel eğitim almış, iyi donatılmış, tecrübeli askerlerden oluşan bir güce, uzun vadede ise profesyonel bir orduya kavuşmalıyız.”
Anayasayı değiştirme gücüne sahip olarak sekiz yılını tamamlamış bir iktidara, sıra sıra şehit cenazeleri gelirken fikir jimnastiği yapmak yakışmıyor. Sorarlar çünkü:
Doğru bildiğinizi niye yapmıyorsunuz?
Elinizi tutan mı var?